Inzichten

Op deze pagina kun je de stukjes vinden die ik wekelijks schrijf.
Wil je op de hoogte worden gehouden als er een nieuwe geplaatst wordt?
Stuur me een mailtje en ik zet je op de mailing lijst.
Wil je van de lijst af, dan kun je me ook gewoon een mailtje sturen.
www.bewustwordingsmomentjes@on.nl

Inhoud:

11 april: Cognitieve dissonantie.
4 april: Denk je dat onze schepper iets verkeerd gedaan zal hebben?
28 maart: Opruimen.
21 maart: Dan maar via mond op mond reclame.
14 maart: Reken je mee?
7 maart: Je mag voor jezelf kiezen.
28 februari: Wegkijken is geen optie.
21 februari: Wat is bewustzijn?
14 februari: Er zijn verschillende soorten liefde.
7 februari: Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?

1 januari 2024: In het nu

11 april:
Cognitieve dissonantie
Er gebeuren veel dingen in de wereld, die het daglicht niet verdragen,
en er is nu heel veel aan het licht aan het komen.
Het nieuws met zijn censuur en propaganda, die de mensen een wereldbeeld laat vormen
die helemaal niet klopt Als je eenmaal denkt dat dát de waarheid is,
omdat je het zo vaak gehoord hebt,
dan is het moeilijk om het tegenovergestelde aan te nemen.
Mensen kunnen dat soms niet vatten.
‘Cognitieve dissonantie’ wordt dat ook wel genoemd.
Maar langzaamaan sijpelt er op tv het een en ander door.
Mensen zijn verontwaardigd. Hoe kan dat toch? Waarom gebeurt dat?
Je zou verwachten dat ze het beste met het volk voor hebben, maar het tegendeel is waar.
Als je goed oplet, wordt het van tevoren wel verteld,
maar bij de meeste mensen komt dit niet binnen.
Als je meerdere dingen weet, ga je die uitspraken pas opmerken.
Dan zie je het anders.
Voorbeeld: Tijdens de 'coronaplandemie' zei Jaap van Dissel:
“Er moeten minstens 20.000 mensen een mondkapje dragen om (en dan zeg ik het voorzichtig) één besmetting te voorkomen. Met andere woorden:
“Het heeft geen enkele zin.”
Daarna werd het dragen van mondkapjes verplicht, maar de medische waren verboden.
Hoe dan?
En toch deden mensen het.
Er waren artsen die het gebruik wilden afraden, omdat het slecht voor je gezondheid zou zijn, maar ze durfden het niet. Wie tegen het narratief in ging, was zijn baan niet meer zeker.
Zo ook met het voorschrijven van ivermectine. Huisartsen die dit deden werden vervolgd.
Er mocht geen werkend medicijn zijn.
Nee, ze moesten en zouden die prik er door (in) duwen.
Zo zei Rutte dat als we er niet aan mee deden, het zou stoppen.
Dit heeft hij één keer gezegd. Ik heb het zelf gehoord.
Ze moeten het een keer gezegd hebben, want dan vinden ze
dat ze toestemming van het volk hebben. Denk daar maar eens over na,
en luister in het vervolg eens met deze informatie in je achterhoofd.
Zo hoorde ik over een dierenarts met pensioen, dat hij tegen een vrouw met een zieke kat zei,
dat ze dát specifieke medicijn moest vragen.
Als ze dat niet deed, zou ze een medicijn krijgen dat niet werkt.
Ze zou dan een week later weer naar de dierenarts gaan om het volgende medicijn te krijgen,
dat ook niet werkt, en bij de derde keer zou ze het desbetreffende medicijn krijgen.
“Dat zijn de protocollen van tegenwoordig” zei hij.
Dat heb je bij die overkoepelende organisaties.
Die hebben richtlijnen om heel veel geld binnen te snaaien,
over de rug van het dier en de mens bij het dier, die het moet betalen.
“Kun je dan niemand meer vertrouwen?” zou je denken.
Niet zomaar, nee.
Ik denk dat je ook niet zo snel de verantwoording bij een ander moet leggen.
“De dokter zal het wel weten, want die heeft er voor geleerd”, hoor je vaak zeggen.
Maar wát heeft die dokter geleerd? En van wie?
En is dat een zelfstandige huisarts, of krijgt hij ook protocollen van de overkoepelende organisatie? Ik hoop dat jij een betrouwbare huisarts hebt.
Ik zeg altijd: “Volg je gevoel, en niet je angst.”
En denk zelf ook mee.
Slik niet alles voor zoete koek.
#

4 april:
Denk je dat onze schepper iets verkeerd zal hebben gedaan?
Je hoeft niet in complotten te geloven om te zien dat het er niet beter op wordt in ons landje.
Dat dit al lang van tevoren bedacht is, konden de meeste van ons eerst niet geloven,
maar nou wordt het zichtbaar.
Overal worden oplossingen aangereikt voor de problemen,
en voor de zogenaamde problemen waar we nu mee zitten.
Er wordt echter niet naar geluisterd.
Het is niet de bedoeling dat er oplossingen komen.
Voordat de farmaceutische industrie de overhand nam, en alle natuurlijke remedies
werden verbannen, waren er maar weinig mensen die ziek waren.
Tegenwoordig met al die chemische middelen ken je nog maar weinig mensen die niets mankeren. Ze zitten continue aan de ‘medicijnen’ die hen beter moeten maken, maar die het tegendeel doen. Het begint met ‘preventief’ iets innemen, om te voorkomen dat je ziek gaat worden.
Denk je dat onze schepper iets verkeerd zal hebben gedaan, zodat dit nodig is?
Ik niet.
Ik geloof nog in een zelfhelend vermogen, maar dan moet je niet eerst de zaak verzieken
met chemie. Want de bijwerkingen zorgen ervoor dat je meer pillen moet slikken,
en zo gaat het maar door. Ik noem dat dan, dat je een abonnement hebt.
En ja, er zijn mensen die blij zijn met de pillen, die hen het leven draagbaar maken.
Dus het is niet alleen maar kommer en kwel.
Hoewel de remedies vroeger uit de natuur gehaald werden.
Bij natuurlijke middelen mag ook geen vermelding meer staan waar het voor dient.
De mensen hebben er baat bij maar: “Geen wetenschappelijk bewijs”, zeggen ze dan.
Maar dat is alleen maar omdat ze het niet onderzoeken.
Geen geld spenderen aan iets waar je niet aan kunt verdienen.
De natuur kun je immers niet patenteren.
Daarom moet je het van oudere mensen horen, die het weer van hun ouders en grootouders gehoord hebben. Ook zijn er nog oude boeken waarin hele waardevolle informatie staat.
Als je nog zo’n boek hebt, koester hem dan, en wees er zuinig op,
want het gaat weer van pas komen.
Natuurlijk wordt je niet alleen ziek van medicijnen.
Ook van de voeding van tegenwoordig.
Daar zitten nog maar weinig voedingstoffen in, tenminste, in het fabrieksvoedsel.
Neem je leesbrilletje mee als je de supermarkt in gaat, en kijk op de achterkant van verpakkingen. Dan zie je hoeveel vreemde stoffen ze toevoegen om het ‘aantrekkelijk’ te maken.
Vooral nou tegen Pasen. Dan zijn er allerlei leuke dingen om de paastafel feestelijk te doen lijken. Neem nou een paasstolletje.
Als je daar de ingrediëntenlijst van leest, wordt je al onpasselijk.
En dan staan bij de allergie informatie de normale dingen zoals: Eieren, Melk, Noten, Glutenbevattende Granen, Lactose, Roggegluten, Amandel, Tarwegluten,
Sesamzaad, Soja, Hazelnoot, Macadamianoot en Paranoot.
Ja, er zijn mensen die daar allergisch voor zijn, maar eigenlijk zouden ze daar al die zoetstoffen en chemische zoetstoffen ook bij moeten zetten en die smaakversterkers en al die bewerkte stoffen en verkeerde vetten. Díe maken je ziek.
Niet meteen hoor. Dus denk nou niet:
“O jee, ik heb zo’n ding gegeten, wat gaat er nou gebeuren?”
Maar het is wel belangrijk dat je weet wat je allemaal naar binnen werkt.
De verleiding is groot, ook als je al die reclames ziet.
Hoe meer flauwekul, hoe kleuriger het eten, hoe duurder de producten,
hoe gezelliger het paasfeest.
Voor mij niet.
Ik maak zelf wel wat lekkere dingen, dan weet ik wat er in zit,
is het vers, en ik voeg geen rare stoffen toe, en dat vind ik veel lekkerder.
Fijne paasdagen!
#

28 maart:
Opruimen
Als je al een tijdje op deze aardbol rondloopt, heb je inmiddels van alles verzameld.
Dingen die je nodig hebt, maar ook dingen die je gewoon leuk vindt.
En van die dingen heb je meestal veel te veel.
Als je jong bent, vind je het heel leuk om cadeautjes te krijgen.
Het is altijd spannend wat het zal zijn.
Je verheugt je op het pakje wat die ander voor je gekocht, of gemaakt heeft,
en er een leuk papiertje om heeft gedaan, zodat jij het uit mag pakken.
Wat een verrassing.
Vaak kreeg je iets dat je goed kon gebruiken, of iets leuks om ergens neer te zetten,
of een sieraadje. Het kon van alles zijn.
Als je ouder wordt, heb je in die jaren nogal wat verzameld.
Het huis staat vol, en als je dan nog steeds dingen krijgt om neer te zetten,
kan het een probleem worden. Er zullen dingen moeten verdwijnen. Wat doe je dan weg?
Dit heb je van die gekregen, en dat van weer die ander.
Je kunt het ook op een plekje zetten, in een kast of zo, en dan af en toe omruilen.
Maar wat als je kasten vol zitten? En dan zul je toch een keer moeten ‘opruimen’
Er zijn mensen die als ze nieuwe kleren kopen, kijken wat ze voor oude kleren
dan weer weg kunnen doen, en zo blijft de hoeveelheid hetzelfde.
Met leuke dingetjes doe je dat niet zo gauw, tenminste, ik niet.
Je kunt ook kijken of je er iemand anders blij mee kunt maken.
Maar wat jij zo leuk vond, en waar je ook wel aan gehecht was,
is voor een ander misschien maar rommel. En dat voelt dan ook niet goed.
En toch moet je wel eens afstand doen van spullen, om ruimte te scheppen,
zodat je alles een beetje kunt ordenen. En waar begin je dan?
Zo heb je ook mensen die op latere leeftijd verhuizen en kleiner gaan wonen,
en dat er ineens allemaal spullen overbodig zijn, die niet mee kunnen naar de nieuwe woning.
Wat heb je nog nodig, en wat is belangrijk voor je?
Dan moet hals over kop een heleboel weg gedaan worden.
Bijvoorbeeld: een te grote eethoek waar vroeger lang voor gespaard is,
en waar je veel herinneringen aan hebt.
Waar je samen met je partner aan hebt gegeten, gekaart, gesprekken hebt gevoerd,
koffie hebt gedronken. Het wordt opgehaald door de kringloop, en weg is het.
Mij lijkt dat best moeilijk. Aan veel spullen zitten herinneringen, en die moet je dan loslaten. Sommige mensen hebben er geen moeite mee en kopen gewoon andere kleinere meubels,
en zijn daar dan blij mee. Zo kan het ook.
Misschien dat het ook uitmaakt of je móet verhuizen, of dat je er zelf voor kiest.
Dan sta je er toch anders in. De ene kan gemakkelijk ‘opruimen’ en gooit gauw spullen in de kliko, de ander maakt er graag iemand blij mee, en weer een ander zet het op marktplaats,
om er zo nog iets voor terug te krijgen dat ie dan weer kan gebruiken voor wat anders.
En dan heb je mensen die er geen afstand van kunnen nemen en met de boel blijven zitten.
En ook heb je nog mensen die zo veel verzamelen, en alles bewaren,
van kranten tot lege boterkuipjes, dat ze zelf niet meer in huis kunnen leven.
Doordat het zo vol staat kan er niet meer schoongemaakt worden, en de hele boel vervuilt.
Daar heb je wel eens programma’s over.
Dan komt er zo’n poetsploeg met heel veel vuilniszakken,
die dan de boel komen opruimen en schoonmaken.
Nou, zullen we het zover niet laten komen,
en op tijd opruimen.
#

21 maart:
Dan maar via mond op mond reclame
Tegenwoordig kun je zo veel informatie krijgen op allerlei gebied,
dat je er achter komt, dat de wereld helemaal anders in elkaar zit dan dat je voorheen dacht.
Ik denk dat het belangrijk is om te weten, zodat je dingen anders kunt gaan doen.
Bijvoorbeeld; je komt erachter dat melkproducten helemaal niet goed zijn voor je lichaam.
Als je dat weet kun je ze vermijden, of in ieder geval gaan minderen.
Als baby heb je melk nodig, maar vanaf je vijfde levensjaar maakt je lichaam het enzym lactase minder aan die de lactose uit de melk afbreekt.
Dan heb je ook geen melk meer nodig.
Maar wij, in dit kikkerlandje hebben geleerd dat melk ‘de witte motor’ is.
Weet je nog: Joris Driepinter? Drie glazen melk per dag!
Er was een periode dat je op school melk moest drinken. Zo’n glazen flesje van een kwart liter.
Als je ’s morgens opstond kreeg je een bord brinta pap, met melk.
’s Middags op de boterham kreeg je kaas, wat van veel melk gemaakt wordt,
en je dronk er een beker melk bij.
’s Avonds bij het eten een sausje over de bloemkool, van melk.
Na het eten een toetje: yoghurt, pap of pudding, ook weer van melk.
En als het warm weer was kreeg je wel eens een ijsco.
Als het geen waterijsje was dan was het weer van melk.
Tjonge jonge, wat hebben we toch een overdosis gekregen.
Dan is het niet raar dat het allemaal uit balans is, en dat je klachten krijgt.
“Goed voor de botten” wordt er gezegd, maar de eiwitten in de melk breekt de kalk af.
Dus dat werkt averechts.
Zo testen heel veel volwassenen negatief op zuivel. Hoe zou dat nou komen?
Ik denk, dat als je vanaf kind van vijf jaar weinig zuivel krijgt, dat je lichaam het dan wel aan kan, en misschien dat je dan de rest van je leven af en toe wat zuivel beter kan verwerken.
Het schijnt ook zo te zijn, dat als je slecht test op zuivel, dat er dan meer dingen
slecht gaan testen, zoals tarwe en gluten.
En daarna ook nachtschades en noten en nog tal van andere voedingsmiddelen.
Mensen die gluten allergie hebben, (coeliakie) zouden ook geen zuivel moeten gebruiken.
Na verloop van tijd gaan die darmen dan beter werken,
en na een tijd zou de gluten allergie ook afnemen.
Dit heb ik gehoord van Willie Blokdijk van Blokdijk instituut in Eindhoven.
De website is www.instituutblokdijk.nl Zij kan je testen op allergieën.
Ze voelt het op je rug aan het bindweefsel, terwijl je een buisje met desbetreffende stof vasthoudt. Je lichaam geeft zelf aan, wat wel en niet goed voor je is.
Ik zei haar dat dat belangrijke informatie is, die ze eigenlijk bij de coeliakie stichting
zouden moeten weten. Ja, daar was ze het wel mee eens.
Ze had het al eens doorgegeven, maar “er was geen wetenschappelijk bewijs” zeiden ze.
Daar wilde Willie graag aan meewerken, maar toen bleek dat die gesponsord worden door
'de zuivel industrie' snap je wel dat er belangen achter zitten,
en dat ze niet blij zijn met die informatie.
“Dan maar via mond op mond reclame” zei ik.
Als je dan een tijd geen zuivel meer gebruikt,
dan worden de andere intoleranties geleidelijk aan ook minder.
Ze ziet ook patronen op je rug, die corresponderen met een orgaan die het moeilijk heeft.
Willie geeft ook korreltjes die in een buisje op de huid wordt geplakt,
voor ondersteuning van desbetreffend orgaan, en soms een gekleurd lapje zijde.
Hoe het werkt weet ik niet, maar het werkt.
Het heeft ook met meridianen te maken. Dat zijn energiebanen van je lichaam.
Soms zit daar een stagnatie en door dat gekleurde lapje wordt het meridiaan weer geactiveerd. Mooi, dat dit op zo’n natuurlijke manier kan worden opgelost.
Zonder chemicaliën,
je lichaam weer in balans.
#

14 maart:
Reken je mee?
Heb je het inmiddels in de gaten? We worden keihard voor de gek gehouden.
We denken dat we kunnen stemmen, zodat we inspraak hebben
in wat er in ons land gaat gebeuren. Niets is minder waar..
De uitslag is al van tevoren bekend.
We worden gemanipuleerd en gehersenspoeld en kiezen voor mensen die mooie praatjes hebben, die ze nooit (kunnen) waarmaken.
Weet je nog de uitgave van Jetten?
28 miljard euro voor een reductie van de temperatuur met, let wel, 0.00036 graden.
Ik heb eens zitten rekenen wat dat betekent.
Reken je mee?
Hoe vaak gaat 0.00036 in 1 graad? Dat is 1 gedeeld door 0.00036 =2.778.
Dus om het een dag 1 graad koeler te krijgen moeten we 2.778 dagen hebben.
Hoeveel jaar is dat?
Dan delen we 2.778 door 365 dagen (per jaar) = 7.61. Dat is ongeveer 7 jaar en 7 maanden.
Dus, om het één dag één graad koeler te krijgen in 7 jaar en 7 maanden
moet er €28.000.000.000 worden uitgegeven.
Reken maar na, maar gebruik wel een breedbeeldcalculator, als je het niet uit je hoofd
kunt uitrekenen, want er komt nog meer.
Als we het nu iedere dag één graad koeler willen hebben, dan moeten we dat bedrag €28.000.000.000 vermenigvuldigen met 2.778, (het aantal dagen in die 7,6 jaar)
= € 77.784.000.000.000 Oink!
Er leven in Nederland ongeveer 18.500.000 mensen.
Delen we het bedrag door het aantal mensen, dan krijgen we:
€77.784.000.000.000 : 18.500.000 = €4.204.540,54
Dan zou ieder hoofd van de bevolking bovenstaand bedrag moeten ophoesten, om het volgens mijn berekening, naar aanleiding van het bedrag wat Jetten nodig heeft, één graad koeler te krijgen. Zie je de onzin hiervan?
Nou is dat natuurlijk te gek, dat alleen de Nederlanders dat moeten betalen.
Laten we uitrekenen als héél Europa meedoet met dat 'noodzakelijke' plan
om de temperatuur te temperen. Het is daar tenslotte ook te warm.
Europa heeft ongeveer 743 miljoen inwoners.
Dan delen we het bedrag €: 77.784.000.000.000 door 743.000.000 inwoners
dan hoeven we maar: € 104.689,10 te betalen per hoofd van de bevolking.
Ja, dat bedrag kun je nog wel uitspreken. Dat is:
eenhonderdenvierduizendzeshonderdnegenentachtig euro en tien cent.
Heb jij dat in je portemonnee? Nou, ik niet.
En dát voor één graad koeler.
(Ik wil dat bedrag wel krijgen als het dan één graad warmer zou worden.)
Als nou iedereen op aarde mee zou betalen, en dat zijn er zo’n 8,3 miljard,
dan zal het nog wel meevallen. Dan word de som:
€77.784.000.000.000: 8.300.000.000 = € 9.371,57
Uitgesproken is dat negenduizenddriehonderdeenenzeventig euro en zevenenvijftig cent
per aardebewoner.
Ben je nou een alleenstaande moeder met 6 kinderen, en loop je al bij de voedselbank,
dan moet je dat bedrag 7 keer betalen. Ook voor de kinderen. Dat is € 65.600,99.
Nou maak ik het wel heel negatief, maar die mensen zijn er ook.
Misschien kun je het dan wel van de belasting aftrekken.
Het is nu toch wel heel doorzichtig, dat dit een absurde bedoeling is.
Nee, ik denk dat al deze onzin gebruikt wordt om regeltjes te maken,
waar we ons dan aan moeten houden, onder het mom van ‘voor het klimaat’,
om ons allerlei beperkingen op te leggen, en onze vrijheid (en geld) af te nemen.
Co2 is nodig. Het wordt in kassen gespoten voor de groei van gewassen.
Hoe meer Co2, hoe groener de wereld. Zonder co2 is er geen leven mogelijk.
Dus laat ons maar gewoon ademen, laat de koeien maar scheten laten,
laat het houtkacheltje maar branden, en laat ons genieten van de natuur,
en laat Jetten een ander baantje zoeken.
#

7 maart:
Je mag voor jezelf kiezen.
Hoe vaak doe je eigenlijk, wat anderen van je verwachten?
Soms passen we ons veel te veel aan. Zo veel, dat we ons zelf niet kunnen zijn.
Heb jij dat ook wel eens? Dan doe je, wat je denkt wat een ander van je verwacht.
Ik deed dat eerst ook wel. Iemand hoefde maar te klagen, en ik wilde helpen.
“Ik kan dat niet” werd er gezegd en ik nam het meteen over.
“Ik heb hulp nodig, en ik was er al.”
Tegenwoordig denk ik eerst na, of ik het wel wíl doen, voordat ik iets zeg.
En als ik het niet wil doen, dat bied ik het ook niet aan.
Dan laat ik het probleem bij de ander.
In het begin dat ik dat deed, voelde ik me er een beetje schuldig bij.
Alsof ik die ander in de steek liet, maar voorheen liet ik mezelf in de steek.
Omdat ik een burn-out had, móest ik wel een stapje terug doen,
en in het begin voelt dat helemaal verkeerd. Alsof je egoïstisch aan het worden bent.
Alsof je jezelf belangrijker vindt. Maar eigenlijk is dat ook zo.
Je bent zelf de belangrijkste persoon in je leven.
“Je moet eerst goed voor jezelf zijn, dan pas kun je goed voor een ander zijn.”
Dat was een slogan die we in Peppelrode te horen kregen, zo’n vijfendertig jaar geleden.
En dat is niet egoïstisch. Je hoeft jezelf niet weg te cijferen. Je mag voor jezelf kiezen.
Lucht dat op?
Klaar staan voor een ander is een mooie eigenschap, als het niet ten koste van jezelf gaat.
Vraag jezelf ook eens af, waarom je zo graag wil helpen.
Doe je dat écht alleen voor die ander, of doe je dat graag, omdat je dan aardig gevonden wordt? En ‘helpen’ doe je niet altijd door het over te nemen.
Soms help je beter door te bedenken hoe die persoon het op een andere manier tóch zelf kan doen. Dan blijft die ander zelfstandig.
Er zijn ook gevallen dat je beter helpt door niet te helpen.
Bijvoorbeeld bij iemand die niet met geld kan omgaan.
Je kunt iedere keer iets toestoppen, maar als diegene dan dat geld besteed aan luxe dingen,
dan leert ie nog niet met geld omgaan en streeft het zijn doel voorbij.
Dan neem je hem zijn les af,
ondanks alle goeie bedoelingen.
#

28 februari:
Wegkijken is geen optie.
Het leven van nu is voor veel mensen één groot drama.
Je hoeft de tv maar aan te zetten en het nieuws te kijken en de ellende begint weer.
Elke dag hetzelfde. Praatprogramma’s laten je ook een mening vormen.
Wat er werkelijk aan de hand is wordt omzeilt.
De waarheid is niet wat je getoond wordt. Integendeel, alles wordt verdraaid.
Langzaamaan schijnt het licht op zaken die geheim moesten blijven.
De Epstein files worden stukje bij stukje bekend gemaakt,
en daar komt heel veel drek uit die beerput.
Gewone mensen kunnen niet bevatten wat daar allemaal gebeurd is.
Dit wil je niet weten.
Maar wegkijken is geen optie, dat is al te lang gedaan.
Kindermisbruik, satanische martelingen, en moorden. Alles komt boven water.
Het is veel groter dan je denkt.
Iedereen hield elkaar de hand boven het hoofd. Het moest en zou geheim blijven.
Er zijn zó veel mensen mee gemoeid, als je ze nog mensen kunt noemen.
En als je denkt dat je het wel weet, dan komen er nog veel meer gruwelijke details naar boven. Horrorfilms zijn er niks bij.
En als je weet wie er allemaal achter zitten:
Veelal hooggeplaatste personen uit de politiek, de koningshuizen, en uit Hollywood.
Allemaal ‘mensen’ (of niet) die rijk of beroemd willen zijn, of macht willen,
of die in die omgeving geboren zijn. Die rollen er vanzelf in.
En als ze er uit willen stappen, dan zijn ze hun leven niet zeker.
Mensen die het willen onderzoeken, zoals Gideon van Meieren, krijgen meestal geen steun,
want wat denk je als die beerput open gaat?
Er zijn té veel mensen mee gemoeid.
Als iedereen die er aan mee deed bekend worden gemaakt, dan wordt het land te klein.
Het gebeurt in alle landen, maar uit Nederland, ons kleine landje,
komt de meeste kinderporno van alle landen. Het gaat om zoveel kinderen, en zelfs baby’s.
Als het volk de verhalen te horen krijgt, van wat er allemaal is gebeurd,
denk ik dat er heel veel psychische hulp nodig zal zijn.
Maar toch is het nodig dat het allemaal naar buiten komt, voordat het kan stoppen.
Hier een documentaire met Gideon van Meijeren. Ella ster, David Icke en Steve van Herreweghe, waarin uitleg wordt gegeven van wat er allemaal aan de hand is,
zonder gruwelijke details. Ik zou je adviseren om het te kijken.
Dan ben je al een beetje voorbereid,
voordat de gruwelen openbaar worden gemaakt.
#

21 februari:
Wat is bewustzijn?
Er wordt zo vaak gesproken over bewustzijn. Maar, wat is bewustzijn?
Ik zat er zo eens over te denken, en volgens mij kun je meer zijn dan óf bewust, óf onbewust, namelijk: onbewust onbewust. Dat is iemand die niet bewust is en zich dat ook niet realiseert. Bewust onbewust. Dat is iemand die weet dat er veel meer is in de wereld,
maar dit niet wil weten.
De kop in het zand steken. Zoiets.
Onbewust bewust. Dit is iemand die wel dingen weet en aanvoelt,
maar niet altijd weet hoe die dit weet. Dat heb ik zelf vaak. Een soort van innerlijk weten.
Dan weet ik iets heel zeker, maar weet niet hoe ik daar bij kom.
En dan heb je nog bewust bewust. Dat is een bewust persoon, die zich goed realiseert
dat ie bewust is. Ik denk dat dat het uiteindelijke doel is.
Dan heb je maatschappelijk bewustzijn.
Dat is als je je realiseert dat er heel veel niet klopt in de wereld. Dat zo'n beetje alles wat je geleerd hebt precies andersom is dan de werkelijkheid.
Veel mensen beginnen dit in deze tijd te zien.
Het kan ook niet anders met alle nieuwe regels en wetten die zo extreem zijn
dat het altijd ten nadele van het volk is. Hoe meer je ziet, hoe bewuster je hier voor bent.
En je hebt spiritueel bewustzijn.
Dit is als je weet wie je werkelijk bent, dus niet je naam, beroep, burgerlijke staat, functie,
en waar je je maar mee identificeert, maar wie je als ziel bent,
en als je beseft dat we allen een zijn, en daar ook naar leeft.
Als je alleen maar maatschappelijk bewust aan het worden bent, heb je het moeilijk.
“Iedereen is tegen je” denk je dan. “De wereld is één doffe ellende, niks dan chaos.”
Zeker in deze tijd, waarin alles ‘doorzichtig’ is, en alle rottigheid van de wereld zichtbaar wordt. Mensen gaan zich depressief voelen, het lijkt allemaal uitzichtloos.
Maar dat is het niet!
Als het niet zichtbaar is, kan het niet stoppen.
We moeten eerst weten wát er niet goed is in deze wereld, voordat we het kunnen veranderen. Deze tijd brengt dat met zich mee: het ‘Aquariustijdperk’.
De negativiteit is al eeuwen lang aan de gang, en we komen steeds meer te weten,
mede dankzij het internet.
Het negatieve kan zich niet meer verbergen en probeert koste wat kost
de heerschappij over de mensen te behouden.
En nu is het aan ons om ons bewustzijn te ontwikkelen en onze frequentie te verhogen.
Dan hebben ze geen vat meer op ons. “Een bewust mens telt voor tien”, om het zo maar te zeggen. Dan pas kunnen we vrij zijn. Maar bewust worden is een weg te gaan.
Een ander kan je niet bewust maken, Je moet zelf op zoek.
Een ander kan wel een richtingaanwijzer voor je zijn.
Misschien dat mijn verhaaltjes je wel eens nieuwsgierig maken, zodat je zelf op zoek gaat.
Als dat zo is, dan heb ik mijn doel al bereikt.
En als je er achter komt hoe alles in elkaar steekt, dan kun je zonder depressieve gevoelens
de wereld zien voor wat ie daadwerkelijk is, en kun je na de chaos meehelpen
de wereld weer opbouwen zoals ie hoort te zijn.
Maar eerst moeten we bewust worden.
En wacht er niet te lang mee,
de tijd dringt.
#

14 februari:
Er zijn verschillende soorten liefde.
Vandaag nu ik dit stuur is het Valentijn. ♥
Vroeger had je dat alleen in Engeland volgens mij, maar nu hoor je het overal.
♥ Oorspronkelijk stuurde je iemand waar je een oogje op had iets toe;
een roos of een hele bos bloemen, een kaart, een doosje bonbons, of iets dergelijks.
Als het maar romantisch was, en je zette er geen afzender op. ♥
Een aantal jaren geleden toen ik nog bij de post werkte, was er met Valentijn een actie die heette: “Niet plakken maar smakken.” Dan mocht je in plaats van een postzegel plakken, ♥
met lippenstift op, een afdruk van een kusmondje maken op die plaats, en was het versturen gratis. ♥ Tegenwoordig zijn er mensen die al hun vrienden een Valentijnskaart sturen,
en gewoon de afzender er op zetten.  Ja, zo veranderen gebruiken en gewoontes.
Het is nu bijna een commerciële ‘verplichting’ geworden. ♥
Er zijn mensen die er aan meedoen, om toch hun geliefde iets te geven
♥ als bevestiging van hun liefde, en misschien verwacht de ander dat ook.
Als er dan niks komt, kan het een teleurstelling zijn. :(
Zover zijn de mensen inmiddels gemanipuleerd.
Er zijn ook mensen die er niks aan doen, omdat het alleen maar
een commerciële traditie is geworden.
Maar wie wil er nou niet een keer iets krijgen als bevestiging van hun liefde? ♥
Daar hoeft het natuurlijk geen Valentijn voor te zijn. Dat kan ook op een andere dag.
♥ Dat kan met een bloemetje meebrengen, zijn lievelings-maaltje koken, een aardigheidje,
lieve woorden, een blijk van waardering. En het mooie is: dit kan het hele jaar door.
En wat nóg mooier is: dit hoef je niet alleen bij je geliefde te doen. ♥
Dit kan je ook doen bij je familie, vrienden en vriendinnen, buren, collega’s enzovoort enzovoort. ♥  Alleen dan doe je het niet op de romantische manier, maar op de vriendschappelijke.
Er zijn verschillende soorten liefde: ♥
De liefde van ouders voor een kind, en andersom. Die is meestal heel sterk.
♥ Het mooiste is als die onvoorwaardelijk is.
Je hebt kalverliefde. Dat zijn pubers die 'verliefd' zijn.
Dan heb je nog romantische liefde met seksualiteit. ♥♥♥
Dat begint met verliefdheid en groeit uit tot houden van.
Dierenliefde. ♥
Ik heb eens een oude man horen zeggen: “Sinds ik de mensen leer kennen,
ben ik van dieren gaan houden.” ♥ Dieren hebben onvoorwaardelijke liefde.
Daar kunnen veel mensen van leren, maar vaak worden dieren als mindere gezien,
waar de mens over beslist. Of ze worden gefokt om later te worden geslacht en opgegeten. :(
♥  Maar dieren zijn zo bijzonder. Die staan nog dicht bij de natuur en voelen heel veel aan.
Iets wat de meeste van ons zijn verleerd.
Het is goed om als mens naar dieren te luisteren, en te zien hoe zij doen.  ♥
En dan heb je universele liefde. ♥♥♥♥♥ Dat is de hoogste van allemaal.
Dan kun je van iedereen houden, en van dieren en de natuur. ♥
Dan stijgt onze frequentie.
Als we dat allemaal kunnen, dan verdwijnt al het leed in de wereld.
♥ Dan zijn er geen oorlogen meer, is iedereen gelijk.
Heeft iedereen overvloed, en wordt geld op den duur overbodig. ♥
Dan worden uitvindingen die nog in de doofpot zitten eruit gehaald,
♥ en komt de vrije energie terug. De windmolens, zonnepanelen en tankstations verdwijnen.
Dan kunnen boeren weer op de milieuvriendelijke manier hun werk doen,
en alles biologisch kweken. Landbouwgif, pesticiden en kunstmest verdwijnen. ♥
♥ We krijgen weer eerlijk voedsel.
Dieren krijgen weer hun vrijheid en we willen ze niet eens meer eten.
We maken de aarde weer schoon en stoppen met vervuilen. ♥
♥ Iedereen helpt elkaar waar nodig.
Een mooie gedachte om over te denken, ♥
op Valentijnsdag. ♥♥♥♥
#

7 februari:
Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?
Als je iemand van dichtbij verliest, ga je in een rouwproces. Daar ontkom je niet aan.
Je kunt je heel verdrietig en eenzaam voelen. Je mist die ander ontzettend.
Soms zegt je verstand dat het zo goed is. Vooral als de overledene oud was, of leed.
Maar je hart zegt iets anders.
Toen mijn moeder op 92 jarige leeftijd naar de andere wereld vertrok, schrok ik me rot.
Dit had ik niet verwacht. Ik dacht dat ze wel 100 zou worden,
hoewel dat misschien wensdenken was.
Ik had me er nog helemaal niet mee bezig gehouden, dat ze zou kunnen gaan.
Toch gebeurde het.
Toen besefte ik ineens dat zij degene was die me vanaf het allereerste begin van mijn bestaan kende, en ik haar. We hebben een mooi afscheid geregeld.
Ze werd in haar slaapkamer opgebaard.
Zo konden de bewoners ook nog afscheid van haar nemen.
Het was in de coronatijd en alles was anders dan normaal zou zijn.
Mijn zus regelde de koffie met koeken, en we hadden nog mooie gesprekken met die mensen,
die ons moeder allemaal graag mochten. De dienst in het crematorium was heel sereen.
Er waren niet veel mensen vanwege de regels, en na afloop gingen we naar haar woning
voor koffie en broodjes. Daar konden we nog napraten, ook al waren we volgens de ‘regels’
in overtreding met zo veel mensen in een ruimte.
We zijn respectvol met haar spulletjes omgegaan, waar ze zo aan gehecht was.
De spullen die we konden gebruiken werden verdeeld.
Ze stierf een dag voor de lockdown, en de kringloopwinkels waren dicht.
Ik had een lijst opgehangen in de hal van de aanleunwoning waar ze woonde,
waarop de spullen stonden die mensen gratis konden hebben.
De mannen van ons brachten de zware stukken naar de mensen,
en sommige bewoners wilden er toch iets voor geven.
Toen had ik een advertentie gezet op marktplaats voor de meubels die over waren.
Als er mensen kwamen, vroegen we meteen of ze nog iets van de overige spullen
konden gebruiken, en zo kwam alles goed terecht, bij mensen die er blij mee waren.
Het was toch een mooie tijd omdat we elkaar vaak zagen, en alles zo gemoedelijk ging.
We hadden nergens onenigheid over. Je hoort wel eens dat dat heel anders kan gaan met ruzies over de verdeling, zo heftig dat mensen elkaar niet meer willen zien.
Wij werden meer één, en ik denk dat dat ook hielp met de verwerking.
Toen was haar woning leeg.
De laatste keer dat we de deur achter ons dicht deden voelde heel vreemd.
“Nou hoeven we hier niet meer te komen,” zei ik.
Ik kwam daar al 42 jaar, omdat ik, voordat ons moeder daar ging wonen er al 30 jaar werkte. Raar was dat. We praten nog vaak over haar, en wat we met haar hebben meegemaakt.
Zo verwerk je ook je verdriet. Ik heb wat tranen gelaten, en dat hoort er ook bij.
Als je het wegdrukt, blijft het zitten.
Je kunt het ook verdoven, maar ik denk dat je het dan alleen maar voor je uit schuift.
Je moet het doorleven, het gevoel toelaten, en dat is niet altijd gemakkelijk.
Nog geen jaar later overleed Peter, mijn man, na drie weken op intensive care te hebben gelegen. Dat zag ik ook niet aankomen van tevoren. Weer een afscheid regelen. Weer heel veel verdriet.
En dan ben je ineens alleen in huis. Na 42 jaar samen geweest te zijn,
plus nog een paar jaar verkering, val je ineens in een gat. Dat moet je dan ook zien te verwerken. Rouwen, hoe lang duurt dat eigenlijk?
Het gaat niet een twee drie over. Nee, het komt en gaat.
Een aantal mensen in mijn omgeving hebben het ook meegemaakt, en het valt niet mee.
Het heeft heel veel tijd nodig. Afleiding is soms leuk, maar soms voelt het helemaal verkeerd.
Zeker in het begin. Dingen waar je samen heen ging, wil je het liefst vermijden.
Tenminste, zo ging het bij mij.
Ik zal nog steeds niet in mijn eentje in de stad koffie gaan drinken of iets gaan eten.
Je hebt samen lief en leed gedeeld, en hebt mooie en minder mooie herinneringen.
Sommige herinneringen vervagen, en andere weet je nog als de dag van gisteren.
En sommige hebben nog aandacht nodig denk ik.
En zo gaat het leven door, en we moeten er allemaal weer iets van zien te maken.
#

1 januari 2024
Een mooie dag om deze website online te zetten.
In het NU leven:
Het nieuwe jaar is weer begonnen.
het oude achter je laten en het nieuwe omarmen.
Gaat dat lukken? we zullen het gaan zien.
Herinneringen blijven toch in je gedachten komen en ook denk je aan morgen.
In het NU leven is nog niet zo eenvoudig.
Je moet toch je boodschappen halen en soms moet je afspraken maken.
Maar een afspraak maken kun je ook in het NU doen, en boodschappen kun je ook in het NU halen.
Ja, eigenlijk valt het wel mee om in het NU te leven. Je moet er gewoon NU met je aandacht bij zijn en beseffen dat het altijd NU is.
MAAR...
af en toe moet je toch tijd besteden om je verleden te verwerken. Je gedachten zijn dan terug in de tijd en soms kan je uren zitten malen.
Ook dat hoort erbij. Je hersenen kraken en je krijgt er het bijbehorende gevoel bij.
Op dat moment "leef" je in het verleden. Je moet het een "plekkie" geven.
Soms moet je dingen als het ware "herbeleven" en dat kan zwaar zijn.
Je moet het gevoel "doorleven" niet wegduwen maar er gewoon laten zijn.
Iedere keer als je zo'n periode achter de rug hebt kom je weer in het NU en ben je toch weer een stukje verder in het verwerken en kun je er anders tegenaan kijken.
Langzaamaan en stukje bij beetje wordt het voor je gevoel minder heftig, al blijven de feiten hetzelfde. Je bent dan zelf veranderd. Je kan er beter mee omgaan.
Je kijkt er anders tegenaan. Je bent dan sterker geworden.
Ik denk dat dit zo vaak gebeurt totdat alles verwerkt is.
Dan wordt het een herinnering zonder pijn.
#