Cognitieve dissonantie
Er gebeuren veel dingen in de wereld, die het daglicht niet verdragen,
en er is nu heel veel aan het licht aan het komen.
Het nieuws met zijn censuur en propaganda, die de mensen een wereldbeeld laat vormen
die helemaal niet klopt Als je eenmaal denkt dat dát de waarheid is, 
omdat je het zo vaak gehoord hebt,
dan is het moeilijk om het tegenovergestelde aan te nemen.
Mensen kunnen dat soms niet vatten.
‘Cognitieve dissonantie’ wordt dat ook wel genoemd.
Maar langzaamaan sijpelt er op tv het een en ander door.
Mensen zijn verontwaardigd. Hoe kan dat toch? Waarom gebeurt dat?
Je zou verwachten dat ze het beste met het volk voor hebben, maar het tegendeel is waar.
Als je goed oplet, wordt het van tevoren wel verteld,
maar bij de meeste mensen komt dit niet binnen.
Als je meerdere dingen weet, ga je die uitspraken pas opmerken. 
Dan zie je het anders.
Voorbeeld: Tijdens de 'coronaplandemie' zei Jaap van Dissel:
“Er moeten minstens 20.000 mensen een mondkapje dragen om (en dan zeg ik het voorzichtig) één besmetting te voorkomen. Met andere woorden: 
“Het heeft geen enkele zin.”
Daarna werd het dragen van mondkapjes verplicht, maar de medische waren verboden.
Hoe dan?
En toch deden mensen het.
Er waren artsen die het gebruik wilden afraden, omdat het slecht voor je gezondheid zou zijn, 
en omdat het geen nut heeft, maar ze durfden het niet. 
Wie tegen het narratief in ging, was zijn baan niet meer zeker.
Zo ook met het voorschrijven van ivermectine. Huisartsen die dit deden werden vervolgd.
Er mocht geen werkend medicijn zijn.
Nee, ze moesten en zouden die prik er door (in) duwen.
Zo zei Rutte dat als we er niet aan mee deden, het zou stoppen.
Dit heeft hij één keer gezegd. Ik heb het zelf gehoord.
Ze moeten het een keer gezegd hebben, want dan vinden ze
dat ze toestemming van het volk hebben. Denk daar maar eens over na,
en luister in het vervolg eens met deze informatie in je achterhoofd.
Zo hoorde ik over een dierenarts met pensioen, dat hij tegen een vrouw met een zieke kat zei,
dat ze dát specifieke medicijn moest vragen.
Als ze dat niet deed, zou ze een medicijn krijgen dat niet werkt.
Ze zou dan een week later weer naar de dierenarts gaan om het volgende medicijn te krijgen,
dat ook niet werkt, en bij de derde keer zou ze het desbetreffende medicijn krijgen.
“Dat zijn de protocollen van tegenwoordig” zei hij.
Dat heb je bij die overkoepelende organisaties.
Die hebben richtlijnen om heel veel geld binnen te snaaien,
over de rug van het dier en de mens bij het dier, die het moet betalen.
“Kun je dan niemand meer vertrouwen?” zou je denken.
Niet zomaar, nee.
Ik denk dat je ook niet zo snel de verantwoording bij een ander moet leggen.
“De dokter zal het wel weten, want die heeft er voor geleerd”, hoor je vaak zeggen.
Maar wát heeft die dokter geleerd? En van wie?
En is dat een zelfstandige huisarts, of krijgt hij ook protocollen van de overkoepelende organisatie? Ik hoop dat jij een betrouwbare huisarts hebt.
Ik zeg altijd: “Volg je gevoel, en niet je angst.”
En denk zelf ook mee.
Slik niet alles voor zoete koek.
#